Bank musi zadbać o to, aby klient znał ryzyko związane z inwestowaniem

Od 21 października 2009 roku obowiązuje nowelizacja ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, która w zakresie swojej regulacji dokonała implementacji dyrektywy MiFID. Nazwa MiFID pochodzi od skrótu Markets in Financial Instruments Directive (Dyrektywa w sprawie rynków instrumentów finansowych). Głównym celem dyrektywy jest ochrona interesu klientów sektora finansowego.

Większość rozporządzeń wykonawczych wydanych na podstawie znowelizowanej ustawy weszła w życie z dniem 1 stycznia 2010 roku. Od dnia 4 marca 2010 roku firmy inwestycyjne oraz banki obowiązują zasady sprawozdawczości wobec Komisji Nadzoru Finansowego, określone w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 5 lutego 2010 roku. Od dnia 17 czerwca 2010 r. na bankach oraz firmach inwestycyjnych będą ciążyć obowiązki wynikające z dyrektywy MiFID, wprowadzone do polskiego systemu prawnego rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 20 listopada 2009 roku. Oznacza to, że do dnia 17 czerwca 2010 r. banki i firmy inwestycyjne muszą dostosować swoją działalność w kwestiach promocji usług, kontaktów z klientami, zawierania transakcji oraz dokonywania rozliczeń do szczegółowych warunków określonych w rozporządzeniu. Wszelkie informacje kierowane przez firmę inwestycyjną do klientów lub potencjalnych klientów, w tym informacje upowszechniane przez firmę inwestycyjną w celu reklamy lub promocji świadczonych przez nią usług, będą musiały być rzetelne, niebudzące wątpliwości i niewprowadzające w błąd. Firma inwestycyjna przed zawarciem umowy o świadczenie usługi maklerskiej z klientem profesjonalnym będzie musiała poinformować go o zasadach traktowania klientów profesjonalnych oraz o możliwości przedstawienia żądania traktowania go jak klienta detalicznego. Firma inwestycyjna powinna przedstawiać klientom lub potencjalnym klientom ogólny opis istoty instrumentów finansowych oraz ryzyka związanego z inwestowaniem w te instrumenty finansowe, w sposób umożliwiający klientowi podejmowanie świadomych decyzji inwestycyjnych, dostosowując zakres tej informacji do rodzaju instrumentu finansowego oraz kategorii, do której należy klient. Ponadto, przed zawarciem umowy o świadczenie usługi doradztwa inwestycyjnego, firma inwestycyjna będzie miała obowiązek zwrócić się do klienta o przedstawienie podstawowych informacji dotyczących poziomu wiedzy o inwestowaniu w zakresie instrumentów finansowych, doświadczenia inwestycyjnego, jego sytuacji finansowej oraz celów inwestycyjnych niezbędnych do dokonania oceny, czy instrument finansowy będący przedmiotem oferowanej usługi, która ma być świadczona na podstawie zawieranej umowy, są odpowiednie dla danego klienta.

Joanna Maliszewska

ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. Nr 183 z dnia 23 września 2005, poz. 1538)

rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 5 lutego 2010 roku w sprawie zakresu, trybu i formy oraz terminów przekazywania informacji przez firmy inwestycyjne, banki, o których mowa w art. 70 ust. 2 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, i banki powiernicze (Dz. U. Nr 25 z dnia 17 lutego 2010r., poz. 129)

rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 20 listopada 2009 roku w sprawie trybu i warunków postępowania firm inwestycyjnych, banków, o których mowa w art. 70 ust. 2 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, oraz banków powierniczych (Dz. U. Nr 204 z dnia 2 grudnia 2009 r., poz. 1577)


Aby uzyskać więcej informacji, prosimy o kontakt:

Michał Krawczyk, radca prawny, Partner Zarządzający
T: +48 22 314 90 07
M: + 48 601 292 233
michal.krawczyk@krawczyk-legal.com